Niespodziewane spotkanie

10.12.

 

Spałem wyśmienicie! Miałem wiele niezwykłych, kolorowych snów. Każdy mój pobyt w Indiach tym się charakteryzuje, że śnię fantastycznie, jakby mózg wyrzucał z siebie nadmiar wrażeń. Odzyskałem też siły i nieco optymizmu. Było mi trochę przykro, że tak ignorowałem dzieciaki poprzedniego dnia. Wyruszyłem jednak z hotelu wcześnie, by samemu, bez dziecięcej eskorty dojść na skałę, którą odwiedziłem poprzedniego dnia. Postanowiłem pozostawić tam ślad po sobie: „Szkic w podróży”. Często dokonuję podobnych zabiegów w drodze, najczęściej owijając wybrany kamień lub głaz sznurkiem albo włóczką. Tym razem zabrałem ze sobą z domu czarną włóczkę, wybrałem odpowiednią skałę i nie niepokojony przez nikogo owinąłem ją.

   

Podobne gesty wykonywałem już w Tuwie, w Tybecie, Nepalu, Indiach, Mauretanii, na Ziemi Ognistej. To rodzaj mikropodróży, jaką wykonują moje dłonie wokół wybranego mikroświata. Sznurek jest tylko pozostawionym śladem, jak stopy odciśnięte na piasku.

Poranek był rześki i nawet przyjemnie chłodny, ale już od 8.00 rano zaczynało się odczuwać siłę słońca, które z czerwonego stawało się jasnożółtą kulą o coraz bardziej niewyraźnym konturze. Kiedy skończyłem swoją pracę, zszedłem w dół i poszedłem ścieżką w stronę wzgórz. Ładny, zarośnięty zielenią teren. Czasem ścieżka prowadziła przy płotach z pokrzywionych żerdzi, za którymi dostrzegałem schowane wśród drzew ubogie chatki.     

Minąłem się z dwójką dzieciaków zaskoczonych moją obecnością. Młodszego chyba moja blada twarz przestraszyła i zbierało mu się na płacz; przekupiłem go ciastkami. Zachowywał się tak, jakby nigdy przedtem nie widział słodyczy.   

Długo chodziłem ścieżkami; to w dół, przechodząc przez wyschnięte koryta rzek, to znów nieco w górę, gubiąc się wśród drzew i krzewów. Było mi dobrze. Odpoczywałem i nigdzie nie musiałem się śpieszyć. Rzadko mijałem kogokolwiek. Na ogół były to dzieci, czasem biegnące za wypasanymi krowami. Miałem wystarczająco słodyczy, by je nimi częstować.  

Na kilku wysokich drzewach spostrzegłem drewniane tuby długości około metra, średnicy ponad 30 cm. Ule Hamerów. W pobliżu młoda dziewczyna składała na kupkę zebrane gałęzie drewna. Zdjęcie? Tak, ale za pieniądze. Oprócz typowych ozdób z kolorowych paciorków, pomiędzy piersiami dyndał jej kawałek metalowego paska od zegarka.       

Widywałem już podobne ozdoby u kobiet na bazarach w Turmi i Dimeka. Ozdobą mogło być wszystko, nawet spinacz biurowy w uchu mężczyzny. Szkoda, że nie przywiozłem ich z Polski…

 

Wróciłem w końcu wczesnym popołudniem do miasteczka i gdy kupowałem wodę dobiegło do mnie kilku chłopców informując, że jest tu też ktoś z mojego kraju. Bardzo często mylono „Poland” i „Holland”, więc przypuszczałem, że i tym razem dzieci coś przekręciły, ale okazało się, że nie: dziewczyna objuczona wielkim plecakiem rzeczywiście okazała się Polką. Ola pochodziła ze Szczecina, przybyła z Sudanu do Etiopii, odłączając się w pewnym momencie od swojej grupki znajomych i kierowała się w stronę Kenii. Dopiero przybyła do Key Afar i szukała noclegu. Zaprowadziłem ją do Milleniume. Potem obeszliśmy trochę miasteczko, oczywiście z małą eskortą. Dziewczynka o  ładnej twarzy, z typową dla ludu Tsemay wygoloną głową nie puszczała prawie ręki Oli.

   

 

 

Zjedliśmy w restauracji Nassa Pension i wypiliśmy za spotkanie po piwie. Wracając już po zmroku, przy szkole otoczyło nas mnóstwo ciekawskich dzieciaków grających w piłkę. Dużo radości sprawiliśmy im robiąc zdjęcia i pokazując efekty na wyświetlaczu aparatu.     

Ola oczywiście stała się przyszywaną mamą dla kilku dziewczynek, które szybko nauczyły się jej imienia. Z moim miały gorzej…  

Udało nam się kupić bułki. Kiedy po 19.00 włączono generatory i można było korzystać z prądu, po powrocie do hotelu zagotowaliśmy wodę grzałką Oli, zrobiliśmy herbatę i zjedliśmy puszkę mojego pasztetu.